 |
 |
 |
|
|
|
Het heeft de hele nacht stevig doorgeregend, wat geholpen heeft om de vele bosbranden te blussen.
De zee is nog flink onstuimig door de harde wind.
De brug van de Outeniqua Choo Tjoe lijn.
Op weg naar Oudtshoorn zullen we door het gebied rijden wat gold als een van de mooiste natuurgebieden van de hele streek, maar er is door de brand weinig tot niets van overgebleven.
Er rest alleen nog een treurige, stinkende, zwartgeblakerde woestenij.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Wij gaan een kijkje nemen op een struisvogelfarm. Bij de ingang staan twee mooie metalen exemplaren met hun metalen kuikentjes.
In Zuid-Afrika worden de struisvogels primair gehouden voor hun veren. (Alhoewel een struisbiefje natuurlijk ook niet te versmaden is)
Dit is een overzicht van de loopvogels, met rechtsonder een rare vogel.
De verschillende struisvogel soorten.
Niet bevruchtte eieren worden gebruikt om sier-eieren te maken.
Van rechts naar links het bewerkingsproces van kaal ei tot een sier-ei.
Je ziet hoe dik de schaal van een struisvogel ei is.
Dat is dus hard werken voor zo'n kuiken om er uit te komen. Het ene kuiken is er al uit, en het andere doet halverwege eerst een slaapje vanwege het harde werken.
Als het even droog is gaan we naar buiten om de struisvogels zelf te bekijken.
De struisvogels vind ik persoonlijk altijd een beetje suffe kop hebben.
De emu's zien er wat dat betreft veel stoerder uit.
Dit is een rode struisvogel.
Sommige struisvogels hebben een ring door de neus, om te voorkomen dat ze elkaar kaalpikken.
Tijdens het happen naar het voer schuift er een beschermend vlies over de oogbol.
Bij de ingang van de struisvogelfarm zagen we in de boom een nest met uiltjes.
Lief he? :P
We brachten een bezoek aan de beroemde Cango Caves. Wij deden de Heritage Tour (standaard rondleiding) tot de Drum Room. Het rode gedeelte hebben we dus niet gezien.
Om de Adventure Tour te doen moet je flink wat kruipen en klauteren. Onze gids wist te vertellen dat hij eens een groep op de Adventure Tour had begeleidt waarbij een dikke vrouw
met alle geweld mee wilde doen, ondanks de waarschuwingen dat zij niet door de nauwe passages zou kunnen gaan. Eind van het liedje was dat ze klem kwam te zitten, en ze met heel
erg veel pijn en moeite weer uit de nauwe doogang gehaald moest worden.
Foto's: http://www.cango-caves.co.za
Bij de ingang van het grottenstelsel in een opstelling gemaakt van hoe een primitieve stam in de grotten leefde.
De eerste grote grot (van Zyls Hall) was vanwege de akoestiek een tijdje in gebruik als concertzaal, maar omdat de gasten toch zeer regelmatig vernielingen aanrichtten is dat gestopt.
Als je dit ziet dan begrijp je de naam "The Throne Room"
De Rainbow chamber
Je moet even goed opletten, maar af en toe zie je een actieve stalagtiet. Daar hangt dus een druppeltje aan.
Hier zijn we in "The Drum Doom". Als je op de druipsteen formatie klopt dan klinkt het of je op een soort bongo slaat. Onze gids laat zien dat de steen lichtdoorlatend is.
Helaas was dit het einde van onze rondleiding. Nog even een blik werpen op de weg dieper de grot in, en dan maar weer op de terugweg.
Op de terugweg nog een paar leuke plaatjes schieten.
Na al het moois van de Cango Caves gaan we op weg naar het traditionele veld-restaurant "Cobus se gat" om te lunchen.
Plaatje: Tripadvisor
Na de lunch is het de bedoeling dat wij met busjes naar de Swartberg pas gaan om van het geweldige uitzicht te genieten, en o.a. de bijzondere "Wall of Fire" te zien.
Plaatjes: Wikipedia
Helaas viel het weer een weinig tegen...
Het veld-restaurant "Kobus se gat" is op een gezellige camping-met-kampvuur achtige manier ingericht. De naam komt van de drinkplaats voor vee, oftewel het (water-)gat.
Normaal is het hier om deze tijd van het jaar rond de 35 graden, maar vandaag dus even niet.
Om de temperatuur een beetje draaglijk te maken werden er voor ons ijzeren emmers neergezet waar men een schep gloeiende houtskool uit de 'braai' in heeft gedaan.
Aanschuiven voor het eten.
Hier valt niets op af te dingen. Het eten smaakt voortreffelijk! Ik heb wel een stuk of vier van die struisvogel-spiesjes naar binnen gewerkt. :-)
Na het eten even de drankjes afrekenen en dan de busjes in, op naar de top!
Hobbelend en rammelend over de onverharde weg klimmen we de pas op naar de top.
Hmmm .... wij gaan omhoog, maar die wolken komen volgens mij naar beneden....
Wat staat daar? Een geitje?
Aha! Dat is nog eens leuk. :-)
Eenmaal aangekomen op de top van de Swartberg pas hebben we even de tijd om te genieten van het adembenemende uitzicht.
Als iedereen voldoende genoten heeft van het schitterende uitzicht vanaf de top van de pas en voldoende foto's heeft gemaakt rijden we weer naar beneden.
Onderweg naar beneden houden we even halt om de benen te strekken.
Het laaghangende dichte wolkendek geeft wel een aparte sfeer aan het geheel.
De wolken zijn duidelijk aan het zakken, dus het wordt tijd om weer naar de busjes te gaan. Nog even en je ziet geen hand meer voor ogen.
Yep.... time to go!
Eenmaal weer beneden aangekomen stappen we over in onze bus, en rijden we terug naar het hotel.
En hiermee komt een einde aan weer een enerverende dag.
|
|
|